Ik moest ook weer verder met mijn zoektocht naar een nieuw matras. Ik ben in 2020 begonnen met Emma, Mline 5 en toch weer Emma. Uiteindelijk is de Emma naar mijn vriend gegaan en lig ik nog steeds op mijn oude matras van 17 jaar oud :(. Twee jaar geleden nog Pullman en Mline 7 geprobeerd, maar ook die zijn allebei weer retour gegaan. Nog andere versie van Emma geprobeerd vorig jaar, maar die was weer te hard. Nu ga ik het hybrid matras van Matt bestellen. Daarbij kan ik elk gedeelte los aanpassen. Dat was ook het advies van Sleepfast toen Pullman en Mline beiden niet bevielen. Alleen hadden zij een versie van 2000 euro die je verplicht moest houden. Matt kan na 120 dagen weer retour. Echt een dramatische zoektocht naar een passend matras.
Ik heb de laatste tijd ’s middags erg weinig energie. Ik val tijdens mijn middagdutje/rust, maar weinig in slaap, waardoor ik niet meer oplaad. Hierdoor kom ik ’s middags echt tot niets en daar baal ik van. Ook zijn daardoor de dagen erg saai, wat mijn humeur niet ten goede komt.
Sinds ik bij de psycholoog geweest ben, houdt het onderwerp ‘doelen in mijn leven’ mij erg bezig. Ik praat hier ook veel over met anderen die ook ‘iets’ hebben. Bij de meeste is het antwoord eigenlijk hetzelfde als het mijne: ‘stabiel blijven’ en dat kost best veel tijd/energie. Drie keer per week sporten om mijn kracht en conditie op pijl te houden, één dag om te chillen en één dag voor afspraken. Denk aan kapper, schoonheidsspecialiste, nu het psychische traject, shoppen enz. Dan is het alweer weekend en deze tijd is er voor mijn gezin en verjaardagen, vrienden enz. Zo zijn mijn weken ingedeeld en dat lukt meestal allemaal precies qua energie. Er zou misschien iets meer echte ontspanning kunnen zijn in mijn rustmoment, want vaak heb ik dan nog steeds een vol hoofd. Kan ik dit zelf of heb ik daarvoor ADHD medicatie nodig. De komende weken hoop ik dat met de psychiater uit te vinden. Op 8 oktober heb ik daar mijn afspraak mee.
Tijdens mijn tweede consult was het de bedoeling dat we doelen opstelden voor de behandeling. Naar mijn mening was dit de vorige keer al best helder en verzandden we in een gesprek over hoe ik mij nu voelde. Ik antwoordde dat ik veel in mijn hoofd zat sinds ons vorige gesprek over levensdoelen en dat dit mijn stemming negatief beinvloedde. Ook vertelde ik dat mijn hoofd vol is, maar niet met concrete gedachten, beetje wollig. De psycholoog dacht dat mijn brein dit deed om maar niet te hoeven voelen hoe rot ik mij voelde en dat ik in zijn ogen op deze wijze mijn verdriet niet verwerk. Echt weer een heel ander punt dan mijn vorige sessie en ik kon mij in deze conclusie niet echt vinden. Ik blijf niet lang in verdriet hangen, maar het mag er best zijn. Ook gaf ik aan dat ik eigenlijk meer van hun aanpak Hormonen en ADHD verwacht had ipv alleen het ADHD stuk dat nu gedaan werd. Dit kon ik beter met de psychiater bespreken. Zo ging ik wat verward naar huis. Mijn volgende afspraak is over 3 maanden, want mijn psycholoog gaat met verlof en ik had geen zin in een waarnemer in de tussentijd om daarmee weer opnieuw te beginnen. Ik kreeg nog een Engels boek mee om meer te weten te komen over ACT therapie, dus daar zal ik binnenkort eens in gaan lezen.
Eindelijk had ik de afspraak met de vertegenwoordiger van Sunrise. Ik had hen gevraagd om met mij mee te kijken naar de rolstoel die ik van Medipoint ontvangen had en mee te denken of de Quickie Qs5x of de Helix (mijn oude) nu de beste optie is. Ze gaf aan dat de qs5x op papier de betere optie is. Deze is 4 kg lichter en door de dubbele stang van het frame net zo stabiel als een rolstoel met een vast frame. De vertegenwoordiger merkte wel op dat de qs5x ook met stabilitiestang en lange armleggers geleverd kan worden, dus ze vond het erg vreemd dat degene van Medipoint dat niet gedaan had. Ik vond het moeilijk om een keuze te maken en vroeg of ze de qs5x niet in 46 breed te leen had, zodat ik het nog even kon uitproberen. Dit had ze, dus ik krijg deze maat een halve week te leen om uit te proberen. Het is dan wel een duwrolstoel, maar dat maakt voor eventjes niet uit. Dan kan ik dinsdag, als ze de leenrolstoel komt ophalen de keuze maken welke rolstoel ik wil. Mijn oude type Helix (rechts) of de nieuwe qs5x (links) in aangepaste versie.
Vorig jaar wilden we met het kinderfeestje van onze dochter al naar Duinrell, maar vanwege veel wind en regen met code geel zijn we toen iets anders gaan doen. Dit jaar wilde onze dochter dit nog steeds, maar dan wel met Tikibad erbij. Hier moesten we wel even over nadenken, want het Tikibad is best intensief, maar we besloten het toch te doen.
We hadden het kinderfeestje op de studiedag van school gepland. Zo hoopten we op een rustige dag. Helaas was de weersverwachting regenachtig, dus maakten we hiervoor ook een plan met extra lang in het Tikibad te gaan zwemmen.
We startten het feestje om 9 uur bij ons thuis met de cadeautjes uitpakken. Daarna vlot de auto’s in, zodat we om 10 uur in het park waren. We gingen eerst in de kikkerachtbaan en Dragonfly en daarna splitsten we de groep in tweeën. Onze dochter met een vriendin die in de over- de-kop-dingen wilden gingen met mijn vriend mee. Ik ging met de vier andere meiden naar de zweefmolen en een treintje en toen we daarna in de botsbootjes zaten, sloot de rest alweer aan. Iedereen wilde nog terug naar de zweefmolen en de kikkerachtbaan, dus deden we die nog een keer. Daarna zochten we een lunchplek. Helaas waren er veel wespen, dus verhuisden we naar het bankje bij de fontein. Hier geen wespen, maar wel natte meiden door het spelen in de fontein. In de tussentijd haalde mijn vriend de zwemspullen uit de auto en gingen de meiden nog in het schaduwhuis. Bij het Tikibad was het even zoeken naar de juiste combinatie, want nog niet alle meiden durfden zonder een volwassene van de glijbaan. Ik ging een aantal keer mee met de zwembandenglijbanen, maar het omhoog klimmen was echt zwaar. Ook ging ik nog met een meisje in de trechter glijbaan en in de baracuda-glijbaan en even bijkomen in de lazy river. Hierna zocht ik de verzamelplek op en ging mijn vriend mee in de glijbaan. Toch letten we de hele tijd goed op de verschillende meiden, want met 9 jaar wilden we ze niet uit het oog verliezen. Gelukkig was het erg rustig en waren er voldoende badmeesters. Om 14.20 was het tijd om iedereen weer te verzamelen en om te kleden. Volgens buienalarm.nl zou er een flinke bui vallen, maar deze waaide over waardoor de meiden als laatste nog in de monorail gingen. Wat hadden we onwijs veel kunnen doen in de tijd dat we er waren en iedereen had genoten. Om 16 uur hadden we iedereen thuisgebracht en was het voor ons ook tijd om even uit te rusten en terug te kijken op een mega geslaagd feestje.
Ik had bewust het verdere traject van PsyQ na de vakantie gepland. Mijn psycholoog stelde zich uitgebreid voor en vertelde dat hij nu 3 jaar als psycholoog werkte en dat hij zelf ook ADHD heeft. Ik vertelde hem dat ik geen goede ervaringen met jonge psychologen in mijn revalidatie had, omdat deze te veel bewondering voor mij hadden. Dit begreep hij wel. Aan het einde van het gesprek kwamen we tot de conclusie dat het voor rust in mijn hoofd goed zou zijn om Elvance te gaan gebruiken. Dat wordt veel gebruikt bij mensen bij wie Ritalin goed werkt, maar die zich erdoor vlak voelen. Een psychiater moet dit voorschrijven, dus daar werd ik naar verwezen. Ook krijg ik ACT-therapie voor een stuk acceptatie van hoe mijn leven eruit ziet en dat mijn leven kabbelt (ik ben alleen bezig met niet achteruitgaan en heb nauwelijks dromen/doelen). Vakanties waren altijd mijn doelen, maar onbezorgd een vakantie plannen lukt niet meer met een rolstoel en slecht tegen de warmte kunnen, dus ook dat is veranderd. Ik ben heel benieuwd hoe dit traject verder gaat. Over drie weken is mijn volgende afspraak.
Eindelijk was mijn nieuwe rolstoel er. Ik zag direct dat het bedieningspaneel aan de verkeerde kant gemonteerd was. Dit kon ik zelf wel omschroeven, dus dit deed ik meteen. Verder zaten er vaste beensteunen bij ipv losse zoals ik gevraagd had, dus dit schoot niet op. Ik belde meteen met de adviseur en dit kon gewoon geregeld worden. Het weekend probeerde ik de rolstoel uit. Mijn wielen waren te ver naar voren gemonteerd, dus ik kieperde regelmatig naar achteren waar de steunen mij opvingen. Ook was de 70° stand van de beensteunen een beetje vreemd. Ik kon nog niet ideaal zitten, dus zocht de papieren van mijn oude rolstoel erbij. Die had een zitdiepte van 48 cm en nu had ik 44 cm. Ook had de adviseur een smaller model geadviseerd, maar mijn rugleuning is nu wel heel erg recht en stellen met de banden werkt niet voor de bovenste band, omdat ik direct naast de palen zit. In Medipoint heb ik geen vertrouwen meer, dus maandag belde ik naar Sunrise, de leverancier van de rolstoel, om met hen een afspraak te maken voor een beter advies. Eerst deden ze moeilijk dat de afspraak met de adviseur van Medipoint erbij moest, maar na mijn verhaal mocht het toch zonder. Nu afwachten wanneer de adviseur van Sunrise mij belt voor een afspraak. Ook belde ik de adviseur van Medipoint en die gaf aan dat er ‘gewoon’ een andere maat rolstoel besteld kan worden. Ik hoefde alleen de nieuwe maten maar door te geven. Zo makkelijk, alsof we het niet over €3500,- hebben. Ik wil wel dat de volgende keer mijn rolstoel helemaal naar wens is in de juiste maat, dus kijk uit naar de afspraak met Sunrise. In de tussentijd kan ik mijn nieuwe rolstoel wel gewoon gebruiken.
Weer thuis ging onze dochter een nachtje bij haar oma logeren. Voor we haar de dag erna gingen ophalen, shopten we eerst voor mijn vriend in Leiden. Hij is een makkelijke shopper, dus in drie winkels waren we klaar. Daarna hebben we nog gezellig geluncht bij mijn schoonmoeder.
Donderdag was een erg hete dag, dus ik bood onze dochter ’s morgens al aan dat als ze zich verveelde, we na mijn middagdutje naar het buitenzwembad konden gaan. Ze was dit vergeten, maar toen ik het nogmaals aanbood, wilde ze wel graag. De twee buurkinderen gingen ook mee. Ik lag lekker in de schaduw van de parasol en af en toe ging ik mee het water in om af te koelen. Het was erg snel (om 17 uur) sluitingstijd van het zwembad.
Vrijdag en zondag hadden we verjaardagen, dus gingen we zaterdag nog naar Drievliet. Dit had ik in Madeira al beloofd en omdat volgende week regenachtig weer werd voorspeld, planden we het ertussen. Mijn vriend was de trapleuningen aan het verven, dus ging ik met onze dochter. Ze was er recent met schoolreisje geweest, dus wist alles perfect te vinden. Ik ging mee in de achtbanen, boomstam, 5d film en de draaimolens. Helaas was onze dochter even flink misselijk na een paar keer achter elkaar in de Nautilus, dus even rustig aan, maar daarna konden we nog twee uurtjes in rustige attracties.
Maandag ging ik eindelijk weer roeien. Ik had een hele leuke boot met drie vrijwilligers door late afzeggingen van roeiers. Ik stuurde nog een gedeelte om mijn lijf even rust te geven.
Dinsdagochtend ging ik met ons nichtje en onze dochter naar Bouncevalley in Delft. Ik had de laptop meegenomen om de ledenadministratie van Roeivalidatie bij te werken. Ondertussen was mijn vriend aan het verven in zijn slaapkamer.
Woensdagochtend gingen we met mijn zus en nichtje naar Jeugdvakantieland in Ahoy. We waren om 10 uur aanwezig toen het open ging, dus gingen direct naar het gedeelte met de attracties. Hierna lieten de meiden een vlecht zetten met nephaar en nagels lakken. Ook keken we naar de show van Flop en Sas die met de tijdmachine hun vakantiefoto’s opnieuw maakten. Hierna werd het erg druk, dus mochten ze nog een afsluitende stormbaan doen. Donderdagmiddag gingen we naar het binnenzwembad om onze badenkaart nog op te maken. Net als vorige week gingen twee buurkinderen mee.
Vrijdag ging ik weer roeien. Het ging deze keer weer wat makkelijker dan maandag. ’s Avonds ging ik nog met twee vriendinnen uit eten. Het was heel erg gezellig.
Toch had ik zaterdag enorme spierpijn, waardoor ik als een oud vrouwtje achter het winkelwagentje in de supermarkt liep. In de middag kwamen vrienden bij ons langs en bleven ook eten. Ik had best een slechte dag gehad na alle drukke dagen, maar kon wel genieten van het gezelschap van onze vrienden.
Als afsluiting van de uitjesweken gingen mijn dochter en ik op de scooter naar het Klimbos in Kralingen. Daar kwam een vriendin ook heen met haar gezin en onze dochter kon met hen meeklimmen. Ik maakte van iedereen foto’s. Het was een heel geslaagd uitje en leuk om mijn vriendin weer te zien. Onze dochter heeft volgende week nog vakantie, maar mijn vriend moet helaas weer aan het werk.
Dag 9 Tijd om de noordkust te ontdekken. Ik had een route uitgestippeld en we startten met het viewpunt bij Cascata da Ribeira da Pedra Branca. Hierna reden we verder naar Fanal. Wat een superdrukke parkeerplaats, maar gelukkig konden we langs de weg parkeren. Ik was in mijn rolstoel, maar helaas lag het toegangspad helemaal vol met rotsen. Mijn vader en vriend tilden mijn rolstoel hier overheen. Verder reed het prima en konden we de mooie laurierbomen bewonderen. Weer terug naar beneden stopten we bij Miradouro da Eira da Achada en Miradouro Ilheus da Ribeira da Janela om van het uitzicht te genieten.
Dag 10 We gingen weer een dag richting Funchal voor de Toboggan ride en om de botanische tuinen van Monte Palace te bezoeken. Het laatste stuk van de route was enorm steil. Bijna bovenaan vonden we een parkeerplaats. Het laatste stukje liepen we omhoog en daarna naar de Toboggan plaats. Toen we daar aankwamen, was er helemaal geen rij, dus zoefden we in de mandjes, die door twee mannen rennend bijgestuurd werden, naar beneden. Daar kochten we de foto die van ons gemaakt was en vonden we leuke porseleinen souvenirs. Het vinden van een taxi voor €15,- om ons weer naar boven te brengen, duurde eventjes. Mijn vader en ik liepen het laatste stukje naar de auto om de rolstoel te halen. Toen moesten we weer steil naar boven. Bij de receptie van Monte Palace werd duidelijk aangegeven welk deel van de route rolstoelvriendelijk was. Dit was niet heel veel, dus onze dochter en ik reden het toegankelijk stuk en mijn ouders bezochten via vele trappetjes de rest van de tuin. We waren ver na lunchtijd pas weer terug bij ons vakantiehuis. ’s Avonds gingen we bij de boulevard van Sao Vicente eten.
Dag 11 Ik bleef de ochtend thuis, terwijl de rest de korte wandeling PR22 gingen doen. Voor mij was het wel even goed om niets te doen. Ik keek lang serie en voor ik het wist, was de rest alweer terug.
Dag 12 We zaten om 8 uur al in de auto. We reden naar Funchal en parkeerden bij het Ronaldo museum. Daar werden we opgehaald om te gaan kanoën en snorkelen. Ik ging met de gids in de kano. Het kanoën ging best goed, maar was wel zwaar, omdat er geen goede rugsteun was. De snorkelplek was erg mooi en verraste ons met veel verschillende soorten en zelfs gekleurde vissen. Ook kon je vanaf de rotsen in zee springen en dat wilde onze dochter ook wel, dus deden we dat samen. Terug kanode ik met mijn vriend en onze dochter met de gids. Hierna reden we naar een glutenvrije winkel toe, maar die was helaas gesloten. Ik had mij zo verheugd op wat lekkers, dat ik op de terugweg een ander glutenvrij adres zocht. Ik kwam uit bij arepas eten in Ribeira Brava. Wat was dat heerlijk zeg. Ik had er eentje met kip. Nog gauw even boodschappen doen en zo waren we pas laat terug bij het huis.
Dag 13 Het einde van de vakantie kwam langzaam in zicht. Vandaag wilden we opnieuw bij de glutenvrije winkel gaan kijken om pastel da nata te halen. Ik zocht weer een mooie route. We startten bij het kerkje, waar we vanuit ons huis op uit keken. Er waren vele traptreden om het kerkje te bereiken, maar het uitzicht was prachtig. Zeker door de zonval. Hierna reden we verder naar Miradouro Pico da Murta en een heel klein stukje verder ook Miradouro da Terra Grande. Wat waren deze uitzichtpunten weer anders dan degenen die we tot nu toe allemaal gezien hadden. Zinderend heet en erg droge rotsen. Hierna reden we verder naar de glutenvrije winkel die vandaag gelukkig wel open was, alleen viel het assortiment wat tegen. We kochten berliner bollen voor bij de lunch en het typische portugeese gebakje Pastel da nata. Ze waren allebei heerlijk, dat wel. ’s Avonds gingen we eten bij de pub die de verhuurder ons getipt had. Het eten was lekker, maar we waren de enige gasten wat toch wat ongezellig was.
Dag 14 Aan het begin van de week had ik de zipline (voor mij) en de reuzenschommel (voor onze dochter) geboekt en onze dochter kon niet wachten tot het zover was. We moesten een half uur eerder aanwezig zijn voor instructies, maar die stelden niet veel voor. Ik kreeg mijn tuig om en katrol mee en kon vanuit het busje nog net zien dat onze dochter op de reuzenschommel ging. Wij werden naar het startpunt gereden en ik kon mooi als eerste (wat veel staantijd scheelde). De eerste zipline was de panoramische die langzaam ging en daarna de snelle die een snelheid van 110km/u kan bereiken. De laatste vond ik het gaafst. Vanaf de zipline moest ik terug lopen naar de reuzenschommel. Het was erg lastig lopen met een lijf vol met adrenaline en ook nog een stukje omhoog. Wel jammer dat beide activiteiten snel voorbij waren. We reden de berg weer af en stopten nog bij een mooi uitzichtpunt. Vanuit Miradouro da Santinha hadden we een mooi uitzicht op Porto Moniz.
Dag 15 Het was alweer de laatste dag. We reden naar PR 9.1. Deze wandeling was ook vlak, maar wederom best pittig met de rolstoel. Het miezerde een beetje en het was frisjes. We zagen vissen zwemmen in het irrigatiekanaal naast onze route. We kwamen uit bij het startpunt van PR 9 waar twee mooie huisjes te zien waren. Helaas moesten we dezelfde route weer terug, dus liepen we nu vlot door. Op de weg terug stopten we kort in Santana om daar een foto te maken van de typische traditionele Santanahuisjes. Erg toeristisch, maar toch leuk om gezien te hebben. Als afsluiting gingen we ’s avonds weer eten bij Churrascaria Brasa Viva en werden de tassen weer ingepakt.
Dag 16 De wekker ging om 6 uur, want om 7 uur werden we opgehaald door de taxi en leverden mijn vader en vriend de huurauto weer in op het vliegveld. Het inchecken verliep vlot en we konden meteen door naar de gate. Daar moesten we nog eventjes wachten op het boarden. In Amsterdam werd ik door de assistentie met een rolstoel naar de bagageband gebracht. Al snel bleek dat mijn rolstoel bij de gate gelost was, maar dat wij hem niet meer mochten halen. Na lang wachten moesten we naar de bagage-afhandelaar om het te regelen. Dit was erg ingewikkeld, want er was niemand beschikbaar om dit te regelen. Na anderhalf uur wachten vulde ik een formulier in, zodat de rolstoel thuisbezorgd zou worden. We waren al richting de auto aan het lopen toen ik gebeld werd dat mijn rolstoel nu wel bij de bagage-afhandelaar was. We besloten hem op te halen, maar moesten bij deur 16 weer de bagagehal in. Alleen hier stond ook weer een rij. Boos en moe wachtten we op onze beurt en gelukkig konden we nu wel met de rolstoel naar de auto toe. Beetje jammer zoveel vertraging door de rolstoel, maar gelukkig geen files op de terugweg. We hadden een topvakantie gehad en ik denk dat we nog wel een keertje terug gaan naar Madeira voor een strandvakantie met snorkelen en het bezoeken van de oostkust.
Dag 1 Om 11 uur begon ons vakantie-avontuur. Mijn ouders kwamen ons ophalen en we parkeerden de auto bij Schiphol. We waren vlot ingecheckt en door de security met mijn eigen rolstoel. We vlogen met Transavia, maar konden pas 40 minuten later opstijgen vanwege de drukte in het Franse luchtruim. Gelukkig haalden ze deze vertraging deels in de lucht in. Op Madeira zochten we de taxichauffeur die mijn moeder, dochter en mij naar ons eerste huis in Arco da Calheta bracht, terwijl mijn vriend en vader de huurauto ophaalden. Wij maakten nog een korte stop bij een kleine supermarkt voor water en ontbijt. Het huis was erg mooi. Van tevoren hadden we de drie slaapkamers al verdeeld, dus dat was makkelijk. Het uitzicht vanaf het dakterras was prachtig.
Dag 2 de volgende ochtend gingen we eerst de wandeling PR6.8 doen. Helaas konden we hem niet afronden, want de koeien versperden de weg. We reden verder naar Calheta om onze boodschappen te doen en keken gelijk even rond bij het strand en de haven.
Dag 3 Vanuit thuis hadden we de boottocht bij H20 om 9 uur geboekt om dolfijnen en walvissen te spotten. We zaten met 12 personen in de boot. We vonden een potvis en bleven een tijdje kijken, tot deze een diepe duik nam. Hierna voeren we nog een tijdje, maar de spotters zagen helaas niets. Eigenlijk zat onze vaartijd er al op, maar we bleven wat langer om nog 2 andere potvissen te zien. Na het varen gingen we nog zwemmen bij Calheta beach. ’s Avonds gingen we eten bij Calheta Green. Het was een pittige autorit, maar het restaurant was erg goed en had een mooi uitzicht.
Dag 4 Ook vandaag gingen we om 8.30 uur op pad richting Achadas Cruz. Toen we daar aankwamen konden we makkelijk parkeren en bij de kabelbaan stond geen rij. Wat een opluchting, want ik had gisteren aardig wat recensies gelezen waarbij mensen lang moesten wachten. Daarom waren we ook vroeg op pad gegaan. De afdaling naar beneden was gaaf en erg stijl. Het wandelpad was beneden deels ingestort, dus liepen we het alternatieve pad tussen de verschillende percelen. Vanaf beneden was het uitzicht op de rotswand schitterend. We konden ook zonder wachten weer naar boven. We stopten bij een Jardim Municipal voor de prachtige hortensia’s en agapanthus. Hier was ook een leuke speeltuin voor onze dochter. Hierna vervolgden we onze weg naar uitzichtpunt Boa Morte, waar het best een stuk klimmen was van het kerkje naar het viewpunt, maar het leverde een gave foto op. Miraduro da Garganta Funda was onze volgende stop en wederom een pittige klim en de waterval viel tegen. Tot slot het laatste viewpunt van de westkust Ponta do Pargo. Hierna reden we naar de desembakker in Paul do Mar die ook glutenvrije brownies verkocht. We waren ver na lunchtijd pas weer thuis, maar wat hadden we schitterende dingen gezien tijdens deze eerste toertocht.
Dag 5 Helaas was mijn vriend gisteren ziek geworden, dus gingen we vandaag met z’n vieren op pad. Het was een uur rijden naar PR 11 wandeling: Levada dos Balcões. Gelukkig reed er net iemand weg, waardoor we een parkeerplaats hadden. Het was een wandeling van 1,5 km naar het schitterende uitzichtpunt. Het laatste stukje liet ik de rolstoel staan, want het was een rotsachtig pad. De terugweg was dezelfde weg en af en toe was ik de hobbels van de rotsen en boomwortels flink zat. Dan duwde mijn vader de rolstoel iets naar beneden, zodat ik alleen op mijn grote wielen reed. Dan blokkeerden ze een stuk minder. Mijn lijf was best moe geworden van al dat hobbelen, dus ik bleef wat langer op bed liggen. ’s Avonds gingen we eten bij Horacio; het restaurant wat de taxichauffeur ons getipt had. We hadden een Zuid-Afrikaanse serveerster, dus we spraken Nederlands met haar, zo leuk!
Dag 6 Deze ochtend startten we langzaam op. We deden Bananenwandeling RB3. Hierbij liepen we 300 meter door een bananenplantage en weer terug. Hierna reden we door naar Cascatas dos Anjos. Hier moest je best een stuk steil omhoog wandelen, dus ging ik met de rolstoel. Deze waterval kwam precies op de weg uit. Er mochten geen auto’s meer rijden vanwege valgevaar van rotsen. Toen we terugreden zagen we ook nog Cascatas Gémeas. We wilden naar het strand en gingen naar Madalena do Mar, maar hier was het zeer rotsig en we waren onze waterschoenen vergeten. Daarom reden we naar Calheta Beach waar een fijn zandstrand was. Ook hadden we onze snorkelspullen mee, maar er was weinig te zien.
Dag 7 We werden om 9 uur opgehaald door Diogo van Nature Express voor een jeeptour. We hadden een route uitgestippeld met punten die een pittige toegangsweg hadden of waar het erg druk was met parkeren. We startten bij uitzichtpunt Miraduro dos Barcelos. Hierna reden we naar Nuns Valley. Hier hadden we een korte stop. Op naar het uitzichtpunt Eira do Serrado. Waar het eerder deze week koud was in de bergen, was het hier heel erg heet. We reden verder naar Pico do Arieiro, waar de bekendste wandeling van Madeira start. Wij genoten van het mooie uitzicht. Bij Santo da Serra begon ons off-road avontuur. De auto hobbelde flink. Onderweg passeerden we rotsinhammen en een waterval. Ook liet de gids ons het sap van de banaan-passievruchtbloem proeven en maakte hij een groepsfoto. Onze laatste stop van de dag was bij Cristo Rei. Hier maakten we mooie foto’s van het uitzicht. We hadden een halvedagtoer geboekt, maar na 16 uur waren we pas thuis. Ik bleef rusten tot we pizza’s gingen maken. We leerden onze dochter klaverjassen, want we speelden elke dag wel een potje. Meestal de helft aan het einde van de dag en als onze dochter op bed lag de tweede helft.
Dag 8 Gisteravond hadden mijn vader en vriend al veel van onze spullen verhuisd naar het tweede huis. Om 9.30 uur kwamen ze ons ophalen met onze laatste spullen. We reden naar Camara de Lobos om daar de haven te bekijken. Het stadje is mooi versierd, maar verder waren we snel uitgekeken. Wel vonden we een leuke bakker, waar we een drankje deden We reden naar ons tweede huis in Sao Vicente. Wat een groot huis hadden we. Zeker omdat we 2x een driekamerappartement hadden en een mooie tuin met zwembad. ’s Avonds gingen we uit eten bij Churrascaria Brasa Viva. Hier bestelden we drie grote spiezen vlees met frites. Het was een simpel restaurant, maar het eten was heerlijk.