Andere jaren keken mijn vriend en ik heel erg uit naar dit festival. Dit jaar waren we al teleurgesteld toen de line-up bekend gemaakt werd. Geen grote bands, maar een sing-a-long met Mart Hoogkamer, Joël Borelli, Xander de Buisonjé, Emma Heesters en Tino Martin. We werden niet enthousiast van deze namen, maar besloten toch onze kaarten te houden en met een gezellig groepje te gaan.
Om 17 uur waren we bij het festival en ook mijn zus kwam al snel. Er werd best wat regen voorspeld, maar de eerste bui trok over en daarna scheen zelfs nog een tijdje het zonnetje. Van alle optredens had ik de hoogste verwachtingen van Xander. Ik was vroeger gek op de muziek van Volumia, maar helaas speelde hij maar 2 nummers uit die tijd en voor de rest nummers van de Vrienden van Amstel. Na Xander zong Quido van de Graaf. We kenden hem allemaal niet, maar de sfeer was goed en ook de dj draaide top. Het was gaan regenen en toen het tijd was voor Joël Borelli kregen we te horen dat vanwege de regen zijn optreden niet door kon gaan. Dit was erg vreemd, want alle artiesten hadden een klein overdekt podium. Wij gingen gelijk naar huis, want het was al 21.30 uur geweest en we hadden het gezellig gehad. Voor volgend jaar wachten we eerst de line-up af, voordat we kaarten kopen. Het wordt weer een sing-a-long en wij houden meer van bands. Op naar het volgende festival in september: Opperdepop.
Ik ging vandaag na het roeien gauw naar huis om nog even te kunnen rusten. Ik moest namelijk om 14.45 uur weer in het ziekenhuis zijn om mijn kastje met elektroden voor het slaaponderzoek weer op te halen. Ik had een hele lieve dame die mij hielp. Ik vertelde dat ik een jaar geleden ook het onderzoek al gehad had en dat daar niets uitgekomen was. Ook was de vorige keer de lijm slecht uit mijn haar gehaald, dus daar maakte ze een notitie van dat er extra goed op gelet moest worden morgen. Een half uurtje later kon ik weer naar huis. Mijn trainingsjack goed dicht om alle apparatuur wat minder zichtbaar te maken. Helaas was ik een petje vergeten.
Voor het slapen gaan, plakte ik het slangetje nog bij mijn neus. Ik viel best vlot in slaap en werd ’s nachts wakker, omdat ik moest plassen. Ik hield mezelf expres even wakker voor de meting. Uiteindelijk viel ik toch nog een uurtje in slaap, dus hierdoor wel aardige informatie voor het onderzoek. Om 8.30 uur was ik weer in het ziekenhuis. Ik had dezelfde dame als gisteren, dus alle lijm werd zorgvuldig uit mijn haar verwijderd. Ze bekeek op mijn verzoek alvast de data, maar er waren geen bijzonderheden zichtbaar. Wel moest ze later nog slaapperiodes berekenen, dus daar kon ze nog niets over zeggen. 15 juni heb ik een telefonisch consult voor de uitslag.
Dit jaar konden we maar vier dagen collecteren, omdat de maandag afviel vanwege Tweede Pinksterdag. Dinsdagavond aten we al vroeg, zodat onze dochter ook een tijdje mee kon met collecteren. Samen collecteerden we een uurtje in onze straat. Toen was het voor onze dochter bedtijd was, nam een vriend het nog een uurtje over. Hij heeft ook MS, dus het lopen ging wat lastig. Hierdoor waren we mooi op tijd om 20.15 uur klaar met collecteren. Ondertussen liepen de donaties ook erg goed in mijn online collectebus.
Woensdagavond zou een vriendin komen helpen, maar toen ik de dag van tevoren appte hoe laat ik haar kon verwachten, bleek dat ze het vergeten was in haar agenda te zetten en had ze een andere afspraak. Samen met onze dochter liep ik nog 45 min en mijn vriend liep de hele avond. Ze waren bij hem erg vrijgevig geweest, dus dat was top.
Donderdagavond kwamen mijn zus en neefje helpen. We gingen eerst kort bbq-en en daarna met z’n drietjes op pad, terwijl mijn vriend met onze dochter naar zwemmen ging. Mijn neefje kreeg een aantal keer een compliment dat hij zo jong al aan het collecteren was en bij iemand kreeg hij €40,-. Trots dat hij was en wij natuurlijk ook. Om 20.30 uur waren we klaar met de wijk en gingen we nog een ijsje halen als afsluiting.
Vrijdag had ik een drukke dag bij het roeien. ’s Morgens eerst roeien en ’s middags botendoop met een borrel gevolgd door de ledenvergadering van de ondersteunende stichting van het roeien waarvan ik het bestuur ondersteun. Bij de borrel werd ik ook nog in het zonnetje gezet voor het bouwen van de nieuwe website, folder enz. Erg leuk om in het openbaar deze waardering te krijgen. Ondertussen was mijn vriend met een vriendin aan het collecteren en pastte mijn schoonmoeder op onze dochter. Zo kregen we alles toch voor elkaar op deze avond, al kwam ik helemaal gesloopt thuis.
Zondagochtend haalde ik de collectebussen nog op bij de collectanten en maandagochtend nog de laatste. Zo konden we alles voor het roeien nog tellen en erna alles storten. Met alle collectanten in Bergschenhoek hadden we €2220 opgehaald en mijn digitale collectebus had ook een recordopbrengst van €1806,- door 106 donaties. Het was een pittige en drukke week geweest, maar wat een mooie opbrengst met z’n allen. Iedereen bedankt voor zijn hulp en donaties.
Eindelijk was het tijd voor mijn gesprek bij PsyQ in Den Haag. Ik was er een half uur te vroeg, want had geen idee of ik in de omgeving makkelijk kon parkeren. Voor de deur was nog een plekje, dus ik bleef nog een tijdje in mijn auto zitten. Ik maakte mijzelf nuttig, door appjes voor donaties voor mijn digitale collectebus voor het MS-fonds te verspreiden.
Het eerste deel van het gesprek duurde 1.15 uur. Jeetje wat was ik doorgezaagd. De twee psychologen hamerden vooral op mijn vluchtgedrag van niet lang bij mijn gevoelens stilstaan en het liefst altijd maar weg willen, niet kunnen niksen en dat ik misschien mijn MS wel geaccepteerd hebt, maar de leefstijl die erbij hoort niet omarmt heb (soms terugverlang naar mijn ‘gezonde ‘ leven en mijn leven qua cijfer een 6 gaf). Na dit gesprek had ik even pauze en belde ik mijn vriend om alles te vertellen. Ik voelde me al versleten, maar had nog een tweede gesprek met ook de psychiater erbij. Dit was een heel moeizaam gesprek, want ze zijn er nog niet uit of ADD nu wel voldoende speelt dat ik bij hen op de juiste plek ben. Op 25 juni heb ik daarvoor een vervolgafspraak voor een soort vraaggesprek dat normaal wordt afgenomen om ADHD bij volwassenen te diagnostiseren. Zo willen ze kunnen beoordelen of ik bij hen hoor of op een andere afdeling en ook beter een inschatting te kunnen maken of ADHD medicatie of een SSRI (Selectieve Serotonine Heropname Remmer). Dit is een medicijn dat de hoeveelheid van de neurotransmitter serotonine in de hersenen verhoogt, wat je stemming verbetert. Ook hebben sommige hiervan als bijwerking dat je er goed mee slaapt.
De uitkomst van het gesprek viel mij enorm tegen. Dit had ik ook gelijk benoemd naar de psychiater. Niet dat ik nog geen medicatie kreeg, maar de mogelijkheid dat ik bij hen ook niet op de juiste plek ben, deed mij erg wanhopen. Waar dan wel?
Mijn ouders waren weer op hun vaste camping in Putten en ik wilde weer een paar dagen naar hen toe. De afgelopen jaren heb ik verschillende slaapadressen gehad, maar nog geen eentje die ik wilde herhalen. Ik boekte via Airbnb een kamer in Nijkerk voor twee nachten. Deze kamer had een eigen keuken, badkamer en toilet.
Op maandagochtend reed ik om 9 uur weg. Ik had nog wat files verwacht, maar kon zo doorrijden. Ik had taart meegenomen voor bij de koffie en we kozen een restaurant in Ermelo om ’s avonds te gaan eten. Mijn ouders gingen na de lunch boodschappen doen, zodat ik even rustig kon gaan slapen. Ik had even lekker geslapen en wat moeite met weer op gang komen, dus bleef nog een tijdje liggen. Onderweg naar Ermelo stopten we nog bij een hele grote bierwinkel. Ze verkochten best wat glutenvrije biertjes en enorm veel ‘normaal’ bier. Hierna parkeerden we de auto bij het restaurant en liepen nog een stukje door Ermelo. Mijn benen voelden al snel zwaar aan, dus liepen we terug naar restaurant de Dorpskamer. Het is een heel groot restaurant met verschillende ruimtes. Het restaurant had een duidelijke allergenenkaart, maar toch misten we of we de sauzen bij de gerechten konden eten. Bij de kipspies die ik uitkoos kon het niet, terwijl dit bij de varkenshaassate, spareribs, hamburger wel kon en ze konden een pepersaus aanbieden. Ik koos de hamburger en die was echt mega met twee broodjes. Ruimte voor een toetje was er bij mij niet meer. We gingen weer terug naar de camping om nog een theetje te drinken. Hierna reed ik naar Nijkerk om in te checken. Ik werd vriendelijk ontvangen en kreeg een korte uitleg. Hierna haalde ik al mijn spullen en ging ik nog even serie kijken op bed. Wel hoorde ik af en toe geluiden uit het huis. Ik had verwacht dat de kamer een schuurtje was in de tuin, maar het was een uitbouw, die aan het huis vast zat. Verder was alles helemaal prima.
Dinsdagochtend reed ik om half negen naar de camping om bij mijn moeder in de auto te stappen naar Bataviastad. We liepen eerst naar Marlies Dekkers, Triumph en Skechers, omdat we daar zeker dingen wilden kopen. Voor de rest is het altijd of we wat leuks zien. Ik kocht twee bh’s bij Marlies Dekkers, een shirtje bij Garcia en Tom Tailor en schoenen bij Puma. Wat een mooie score. De lunch deden we bij Dutch Originals. Net als in de herfstvakantie was het glutenvrije brood niet geleverd. Ze konden wel glutenvrije tomatensoep en een patatje aanbieden. Ik koos voor het patatje, want ik had veel trek. Om half drie reden we terug naar de camping. Daar ging ik gelijk rusten en na het avondeten ging ik terug naar Nijkerk. Ik was op en keek nog een tijdje serie in bed, om niet te vroeg te gaan slapen.
Mijn verblijf in Nijkerk was weer voorbij. Ik laadde de auto in en reed naar Putten, waar we om 10 uur bij het gebouw oktober ’44 hadden afgesproken. We hadden allemaal net de serie “Het verhaal van Nederland – De Tweede Wereldoorlog” gekeken en de campingeigenaar tipte ons om dit gedenkgebouw te bekijken. Het was erg indrukwekkend. Hierna gingen we nog een theetje drinken en glutenvrije taart eten bij Fluit en Kruid om de gezellige dagen af te sluiten.
Op 2 februari was de monteur van Medipoint geweest om mijn rolstoel te controleren. Hij keurde mijn rolstoel af, omdat deze al tien jaar oud was. 17 maart zou de vertegenwoordiger komen, maar deze afspraak moest ik helaas verzetten vanwege een telefonisch consult bij het slaapcentrum dat ik meer prioriteit vond hebben. Vervolgens stond mijn afspraak op 7 april, maar die ochtend werd ik gebeld dat de vertegenwoordiger ziek was en de eerstvolgende mogelijkheid was pas 21 mei.
Vandaag was het dus eindelijk zover. Ik testte eerst het aandrijfsysteem e-drive uit, dat Medipoint mij aangeraden had. Ik vond deze echter veel schokkeriger rijden dan mijn huidige e-fix systeem, dus de keuze voor mijn aandrijfsysteem was snel gemaakt. Hierna testte ik de qs5-x transportrolstoel. Deze is iets lichter dan mijn huidige rolstoel en kan ook met een beugel vastgezet worden om de rolstoel makkelijker de auto in te tillen. De vertegenwoordiger nam mijn maten op. Een iets hogere rolstoel adviseerde hij, want hij vond mijn huidige vrij laag en daarom moest ik mijn beensteunen altijd verstellen om van een stoepje af te gaan. Ik wilde graag wel een recht zitkussen houden en mijn rugleuning qua ondersteuning wel wat hoger dan de standaard. Dat zijn punten die mij weer helpen om rugpijn met lang zitten te voorkomen. Over de levertijd kon de vertegenwoordiger niets zeggen helaas, dus dat wordt afwachten.
We vertrokken om 8 uur met de auto richting Calais, waar we zonder files onderweg aankwamen. Om 13.30 uur hadden we de trein en een klein uurtje later reden we er alweer vanaf. Het was maar een uurtje rijden naar Hastings en we konden al in ons huisje. Onze dochter wilde meteen gaan zwemmen, terwijl wij ondertussen alles uitpakten en inrichtten. We aten best vroeg ’s avonds vanwege het tijdsverschil en we besloten nog een wandeling te gaan maken in het aangrenzende Country Park. De eigenaar waarschuwde ons dat het een lastige route was met de rolstoel, maar de route was echt schitterend met veel bomen en planten om ons heen. Diep beneden liep een stroompje en een Dripping Well. We waren wel weer blij toen we een makkelijker pad bereikten.
Dag 2 startte ik met onze dochter om 8 uur in de jacuzzi. Wat een prachtig uitzicht hadden we op de tuin. Een uurtje later gingen we naar Rye. Onderweg stopten we bij een fantastisch uitzichtpunt met veel wilde hyacinten. In Rye was snel duidelijk dat ik met de rolstoel niet het hele stadje kon zien. Sommige wegen waren gemaakt met ronde stenen en hier viel echt niet op te rijden. We startten bij Tearoom Cobbles met thee met glutenvrije scone en chocoladetaart erbij. Heerlijk dat ze in Engeland vaak ook glutenvrije taart op hun menukaart hebben staan. We vervolgden onze wandeling en zagen veel mooie oude huizen. Ook bezochten we de kerk kort. We kwamen langs een supermarkt en deden gelijk boodschappen voor vandaag. We maakten even een korte stop bij de auto en we gingen zonder rolstoel naar de beroemde Mermaidstreet. Deze liep best stijl omhoog, maar was te doen. Nadat we alles gezien hadden, gingen we terug naar ons huisje. ’s Avonds gingen we eten bij Beefeaters. Dit was erg basic, maar wel oké.
Dag 3 wilden we een wandeling maken langs een pad waar veel wilde hyacinten stonden, maar de route eindigde na een half uur met een trap. De weg er naartoe was erg lastig geweest, dus kozen we voor een ander pad. Dit was ook erg lastig, want het bleek achteraf een verdroogd ruiterpad te zijn. Wat een mislukte wandeling was dit. Dat maakte mij wel verdrietig dat ik met wandelen altijd de beperkende factor ben. Na mijn middagdutje gingen we naar Pett level Beach. Daar was het heerlijk. Mijn vriend en dochter zeilden met steentjes op het water.
Dag 4 gingen we al vroeg op pad naar het Jack in the Green festival in Hastings. Gelukkig was er nog voldoende parkeergelegenheid. Omdat we ruim op tijd waren, gingen we eerst het strand op bij Rock-a-Nore Beach. Het was eb, dus we konden ver lopen. We spraken een lokale dame die wat meer vertelde over het festival. We zochten een mooie plek langs de kant voor de optocht, maar op het laatste moment kwam er nog een drumband voor ons staan. Gelukkig hadden ze door dat ik niets meer kon zien, dus maakten ze een plekje voor mij. Nadat de fantastische mooie optocht langs getrokken was, gingen we Hastings verder verkennen. We lunchten bij the Master Fish, waar ik glutenvrije fish en chips at. De middag deden we lekker rustig aan en genoten van het zwembad en de jacuzzi.
Voor dag 5 hadden we kaartjes besteld voor de stoomtrein van Tenterden naar Bodiam. We hadden de eerste van de dag om 10.20 uur en stapten uit bij Bodiam om te wandelen naar Bodiam Castle. Hier wandelden we om het kasteel heen en gingen met een dieseltrein weer terug naar Tenterden. In Tenterden gingen we nog naar de kathedraal en aten we brownie en blueberrycake bij Amy’s Pantry. ’s Avonds gingen we Indiaas eten bij Bay Spice. Op de terugweg naar de auto kwamen we langs een playhall en gingen hier muntjes schuiven met onze dochter. Ze won twee verschillende sleutelhangers van Stitch en wat snoep.
Dag 6 begon zonnig en we reden een klein stukje naar de uitzichtpuntenwandeling in Hastings Country Park. Deze wandeling was geschikt voor iedereen en heerlijk geasfalteerd. Wat een prachtige omgeving. Na de wandeling deden we inkopen bij de grote Tesco in Bexhill-on-Sea. Ik kocht veel glutenvrije koekjes, lasagnebladen en cider. De middag bleven we weer bij het huisje.
Dag 7 was weer onze laatste dag met uitjes. Ik had een rolstoelvriendelijke wandeling gezien bij Rye Haven. Ook hier dronken we wat in het restaurant en ze hadden heerlijke brownie. De wandeling was deels geasfalteerd. Gelukkig was de rest van de route door de velden wel te doen. Onze dochter wilde graag naar een zandstrand, maar doordat het eb was, konden we gewoon naar Pettlevel beach, dat op de route naar huis lag. ’s Avonds gingen we als afsluiter naar Hastings. Eerst naar de playhall en daarna pizza eten bij Rustico. Wat hadden we weer een fantastische vakantie in Engeland gehad, die zelfs Broadstairs van vorig jaar overtroffen had.
Mijn vriend ging een lang weekend naar Duitsland om naar twee voetbalwedstrijden te gaan. Tijdens zo’n weekend brengen onze dochter en ik veel tijd bij mijn ouders door, zodat ik niet hoef te koken en ik ’s middags wel kan rusten.
Deze vrijdag was extra druk. Om 7 uur was ik al pannenkoeken aan het bakken voor het restaurant wat onze dochter op school ging nabootsen. Ik bracht haar met de rolstoel naar school, want haar boekendoos van de dag ervoor moest ook nog mee naar huis. Weer thuis benaderde ik PsyQ nog maar een keertje, dat ik nog niets gehoord had. Het was al snel tijd om naar het roeien te gaan. Na het roeien ging ik weer vlot haar huis, want om 13.30 uur werd ik verwacht bij het restaurant van onze dochter in haar klas als afsluiting van hun thema “Wat eten we vandaag?”. De juf had speciaal voor mij glutenvrije pizza gehaald en de kinderen geïnstrueerd hoe je glutenvrij eten klaar moest maken. Het was erg leuk om te zien hoe enthousiast de kinderen waren. Het restaurant liep erg uit en er moest ook nog opgeruimd worden. Om 15 uur ging ik richting huis. Op de stoep zag ik een klein jongetje alleen op zijn step heel hard huilend. Ik vroeg waar zijn ouders waren, maar hij zei dat hij alleen was en dat hij naar huis ging en de weg wist. Ik besloot hem naar huis te begeleiden en onderweg vonden we zijn moeder die hem uit het zicht verloren was. Gelukkig was hij nu weer bij zijn moeder en kon ik naar huis om te rusten. Onze dochter is op vrijdagmiddag altijd bij de BSO en die ging ik namijn dutje op de scooter halen en we reden naar mijn ouders. Daar aten we lekker spaghetti. Op de weg naar huis haalden we bij mijn zus nog even mijn glutenvrije brood van Bakker Leo op. Thuis kon onze dochter gelijk naar bed.
Zaterdagochtend ging ik met onze dochter naar de Kunsthal naar de tentoonstelling Flowers Forever. We kwamen mooie items tegen. Vooral de lampen en de stalen minibloemen maakten veel indruk. Hierna liepen we ook nog kort door de Japanse Vliegertentoonstelling. We wandelden via het Boymans van Beuningen Depot terug naar het Centraal Station. Hierna gingen we naar mijn ouders, zodat ik na de lunch kon rusten. ’s Middags hadden we nog even lekker in het zonnetje gezeten voor we naar de Soete Suikerbol gingen voor de verjaardag van mijn zus met mijn familie. Dat was erg gezellig en de kids speelden veel buiten. Onze dochter ging een nachtje bij mijn ouders logeren, zodat ik ff rust had.
Zondagmiddag gingen we met mijn zus en kids naar het Isala theater voor De Eindmusical. Vlakbij de parkeerplaats was er kermis, dus daar gingen de kinderen nog in twee attracties. Ik ging met de meiden mee in het Funhouse. Dit was best moeilijk, want bijv. voor de lopende band en de draaide tonnen/turbines had je veel evenwicht nodig. Hierna aten we nog bij mijn ouders en zo sloten we een heerlijk weekend af.
Na het voortijdig afbreken van het weekendje Antwerpen kon ook het chopper rijden wat mijn zus en ik voor dinsdag gepland hadden, nog niet doorgaan. Ik probeerde iemand anders te vinden en dat lukte. Een vriendin kon wel mee op donderdag. Superleuk, want na de meivakantie zijn alle tulpen alweer weg en ik wilde graag nog wat leuks doen deze week nu mijn slaaptherapie afgerond was en Antwerpen niet gegaan was zoals verwacht.
Om 9.15 uur haalde ik mijn vriendin op in Leidschendam. Ik had de choppers weer gehuurd op hetzelfde adres als vorig jaar, omdat we dan om 10 uur al konden starten. Mijn vriendin was goed in navigeren, dus zo kon ik achter haar aan rijden. Eerst ging de route door de duinen en daarna langs de bollenvelden. We stopten bij de showtuin van Tulipstore in Lisse. Gaaf om op ons gemakje zoveel verschillende tulpen te kunnen bekijken. Het laatste stuk van de route ging weer door de duinen, dus zo was er een leuke afwisseling. Na het inleveren van de choppers gingen we op het terras aan de overkant nog een drankje doen en opwarmen in het zonnetje. Er stond glutenvrije stroopwafeltaart op de menukaart, dus deze moest ik natuurlijk proberen. Wat een heerlijke dag hadden we gehad. Onze dochter was bij een vriendin spelen, dus thuis kon ik nog een tijd rusten.
Om 9 uur vertrokken we naar Antwerpen. Net voor ons Airbnb adres tankten we nog even. Om de hoek bij ons adres waren twee invalideparkeerplaatsen beschikbaar, dus konden we gratis parkeren voor het hele weekend. We zetten de rolstoel in elkaar en liepen eerst naar het MAS. Hier konden we met de lift naar boven (uitzichtpunt met glas) en de laatste verdieping kon alleen lopend, dus lieten we de rolstoel even achter. Hierna startten we onze route van ’tassie’, waarbij we bij elk punt een kaartje konden lezen met meer informatie over de bezienswaardigheden. Dit waren niet de highlights, maar meer kleine weetjes bijv. street-art, fluisteraar, gangenstelsel onder de stad enz. We kwamen precies om 12 uur uit bij ons lunchrestaurant le Delizie senza glutine. Helaas zat er een briefje op de deur dat ze een uurtje later pas open gingen, dus wandelden we nog verder richting de Nationele Bank. Zo zagen we nog een mooi deel van Antwerpen. Voor lunch bestelden we een pizza die we deelden en daarna nog een chocoladecroissant. De pizza was heerlijk en de croissant ook. Die kwam net warm uit de oven. Hierna liepen we via de waterkant terug naar onze wijk Eilandje. Het appartement was ruim en ik ging rusten. Ik was erg moe, dus pas om half vijf ging ik weer aankleden. We hadden gereserveerd bij Indonesische restaurant Satay. We startten met dumplings (superleuk, want deze zijn bijna nooit glutenvrij verkrijgbaar) en daarna gado gado. Na het eten wandelden we naar de markt om daar nog een theetje te drinken. Op de terugweg bezochten we Het Steen en bekeken we het Vleeshuis. Ik had nooit verwacht dat ik zoveel kon doen op één dag met mijn huidige energielevel.
Na best een aardige nacht met een halve oxazepam, wilden we vandaag richting het Rubenshuis en IceLab om daar glutenvrije wafels te eten. Alleen werd na het ontbijt mijn zus heel erg duizelig en viel zij steeds weg (in slaap). Het duurde even voordat ik het nummer van de juiste huisartsenpost in Antwerpen had gevonden. De arts wilde dat we naar hem toekwamen, maar mijn zus was zo duizelig en akelig dat ze adviseerden om een ambulance te bellen. Ik pakte snel een tas in en wachtte de ambulance beneden op. De eerste controles waren goed en mijn zus ging ondersteund door de ambulancemedewerkers mee naar beneden. Ik kon voorin meerijden. In het ziekenhuis werd een hartfilmpje gemaakt en bloed geprikt. Ook hier viel mijn zus nog steeds in slaap. Om 13 uur kwam de arts dat er geen bijzonderheden waren en dat we naar huis konden. Er zou een collega komen om ons te helpen, maar een uur later was er nog niemand geweest, dus ik ging op zoek. Er kwam een verpleger mee, maar die haalde alleen de apparatuur los en verder moesten we het zelf doen. Gelukkig was mijn zus minder duizelig, dus aan mijn arm liepen we richting de uitgang. Daar vroegen we een medewerkster waar we een taxi konden vinden en die regelde ze voor ons. Ondertussen was mijn zwager op de trein naar Antwerpen gestapt, zodat hij ons naar huis kon rijden. In het appartement pakte ik al onze spullen in en al snel kwam mijn zwager. Het was fijn om weer thuis te zijn na alle stress en mijn zus knapte gelukkig steeds verder op. We hebben nog wel kaartjes voor het chocolademuseum en we waren nog steeds erg benieuwd naar de glutenvrije wafel, dus we gaan zeker nog een keer een dagje terug.
